ขอเล่าตั้งแต่ตอนเด็กๆ ผมเองเรียนอยู่โรงเรียนวัดทำให้ ได้มีโอกาศศึกษาธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าโดยมีพระอาจารย์มาสอนที่ชมรมพุทธศาสตร์ของโรงเรียน และได้ฝึกสมาธิแบบกำหนดลมหายใจ ตอนที่ฝึกนั้น นั่งที่บ้านโดยหันหน้าไปทางพระปฐมเจดีย์ จังหวัดนครปฐม ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรเพียงแค่กำหนดลมหายใจไปเรื่อยๆ แล้วใจก็นิ่งมาก สัมผัสได้ถึงความสุขอันไม่มีประมาณ ทำให้นั่งจนลืมเวลาไปเลย นั่งจนกระทั่งรู้สึกร่างกายขยายไปใหญ่โต เห็นตัวเองนั่งใส่ชุดขาวนั่งทำสมาธิอยู่ ยิ่งดูก็ยิ่งมีความสุข แต่ก็มีความสงสัยว่าเราคงตายไปแล้วแน่เลย เพราะว่าความปวดเมื่อยก็ไม่มี ร่างกายก็เบา แถมเห็นตัวเองใส่ชุดขาวนั่งอยู่ ด้วยความสงสัยจึงลืมตาขึ้นมาดูว่าเราตายไปแล้วจริงหรือเปล่า พอลืมตาขึ้นมาก็รู้ทันที่ว่าเรายังไม่ตาย พอเลิกนั่งมีความรู้สึกว่าเราคงนั่งไม่ถูกวิธี เป็นอันตราย อาจตายได้ จึงเลิกนั่งตั้งแต่นั้นมา แต่ก็ยังเก็บความสงสัยนี้ไว้อยู่
จนเมื่อได้เข้ามาปฏิบัติธรรมที่วัดพระธรรมกาย หลวงพ่อธัมมชโยได้สอนการปฏิบัติธรรม สอนให้รู้ว่าในร่างกายของเรานั้นมีกายอยู่ภายในกายของเราอีก แล้วเห็นไปตามลำดับของความบริสุทธิ์ของใจของเราเอง พอหลวงพ่อสอนมาถึงตรงนี้ผมจึงเข้าใจทันทีเลยว่าตอนที่ผมเด็กๆนั่งเห็นตัวเองใส่ชุดขาวนั้นคืออะไร และหมดความสงสัยในสิ่งที่ค้างคาใจอยู่นานหลายปี และความรู้สึกที่กลัวในการนั่งสมาธิก็หายไปและเข้าใจวิธีการปฏิบัติธรรมที่ถูกต้องจากหลวงพ่อธัมมชโยครับ ซึ่งวิธีการสอนของหลวงพ่อนั้น ท่านสอนด้วยวิธีการที่ง่าย ง่าย สบาย สบาย และมีความสุข และที่สำคัญของจริงครับ ขอเชิญท่านทั้งหลายมาลองปฏิบัติธรรมกันที่วัดพระธรรมกาย โดยหลวงพ่อธัมมชโย (พระเทพญาณมหามุนี)
สุดท้ายนี้ ถ้าถามว่าหลวงพ่อให้อะไรแก่ฉัน ก็จะมีคำตอบเดียวคือ ให้ชีวิตใหม่แก่ฉัน ที่มีเป้าหมายเหมือนหลวงพ่อคือ ไปที่สุดแห่งธรรม (ที่สุดแห่งธรรมคือ การช่วยเหลือสรรพสัตว์ทั้งหลายเข้าสู่ฝั่งพระนิพพานจนหมดแล้วเราเข้าพระนิพพานเป็นคนสุดท้าย)
0 件のコメント:
コメントを投稿